donderdag 21 januari 2010 14:40 uur

Patrick gaat steeds verder achteruit, eten en drinken gaat steeds moeizamer. Vanaf vandaag krijgt hij al zijn medicijnen in vloeibare vorm, want tabletjes krijgt hij niet meer doorgeslikt. Slikken gaat erg moeizaam en doet ook pijn. Sinds gisteren maak ik al het voedsel voor hem zeer fijn in een hakmolentje. Op deze manier krijgt hij toch nog wat voedsel binnen. Het drinken uit een bekertje met tuit wil ook niet goed meer lukken, ik spuit regelmatig water of sap met een spuitje in zijn mond om zo zijn keel soepel te houden en de pijn bij het slikken zo minimaal te houden. De echte contactmomenten worden steeds minder, praten kost hem ook steeds meer moeite, vaak is dit zo inspannend dat hij het einde van een zin niet af kan maken. De (epilepsie) aanvallen lijken weer iets af te nemen.

Vandaag is de katheter weer vervangen, omdat hij voor de tweede keer in drie dagen verstopt was geraakt en doorspoelen niet lukte.

Reacties (4)

dith198021 januari, 2010 om 20:48

Stilletjes op de achtergrond volg ik jullie nog steeds.
Ik zou willen dat ik iets voor jullie kon doen.
Heb je de kaart met knuffel gedicht ontvangen?
Ik hoop dat het jullie een beetje steun geeft.

Liefs Dith

babraaf22 januari, 2010 om 00:30

Ik kan de woorden even niet vinden. Ik wil alleen maar zeggen dat ik aan jullie denk…

heel veel liefs..

Barbara

Willy en Louis22 januari, 2010 om 10:41

O, Wendy wat moet je veel doorstaan, wat een moed om toch alles nog aan ons te melden.Weet dat we heel veel aan jullie denken, wij hopen dat medeleven een beetje steun geeft.
Ik wou dat ik kon toveren. kussssssssssssssssssssssssssssssssssssss Willy en Louis

brenda3825 januari, 2010 om 10:13

beste wendy en patrick..
jullie kennen mij niet maar ik wou toch even een berichtje achter laten, via google ben ik op de bloggekomen en heb alles gelezen.. het komt allemaal zo bekent voor wendy want ook ik zorg voor mijn man die een hersentumor graad 4 heeft ( glioomblastoom) mijn man heeft hem vanaf 9 okt 2008 en gelukkig is hij nog bij me maar ik zie hem ook afglijden en mensen die het niet hebben meegemaakt kunnen zich niet voorstellen hoe dit voelt!!!.. wij zijn 38 ( ik dus) en me man 45.. ik wou even tegen je zeggen dat ik je een SUPERVROUW vind wat je allemaal doet echt gewelldig.. nou ik wens jullie heel veel sterkte toe en ik blijf je blog lezen als je het goed vind ? groetjes brenda